"POEZJA jest krainą wytchnienia po trudach codzienności, krainą, w której można o wielu sprawach powszednich zapomnieć na chwilę. Powstają w ten sposób strofki o naiwnym dziecinnym nieco wydźwięku, jednakże jakby poza określonym czasem i poza osobowością autora" - Wisława Szymborska...
Nie dzisiaj ale może jutro
Będę Cię kochała
Każdą chwilą ponurą
By nie było Ci smutno.
Nie dzisiaj ale może jutro
Będę tą okrutną
I powiem Ci prosto w twarz
Tak byłam bałamutną.
Nie dzisiaj ale może jutro
Gdy wszystkie łzy uschną
Szepnę Ci w ucho cichutko
Że miłość jest absolutną.
Nie dzisiaj ale może jutro
Gdy dzień wstanie tak samo
Patrząc w okno zrozumiesz
Co Cię takiego spotkało.
O spokojnym poranku w sercu dzikiego lasu
Nikt nie spodziewał się takiego hałasu
Tu świergoty trele i inne gardłowanie
Budzi dzień a leśne życie na powitanie
Zachwyca ciekawskiego intruza
Tu jakiś stwór skrzydlaty dziarsko śmiga
Ledwo gałązek dotyka drzewo ciężar dźwiga
Nie tylko śmiałka ale i swój własny
Dla jego konarów świat wydaje się za ciasny
Tak szeroko rozłożone więc miejsca użyczają
Mieszkańcom skrzydlatym co wśród liści się czają
Lekki wiaterek nagle spokój zakłócił
Rytm dnia do góry nogami wywrócił
Bo rwetes się jakiś uczynił nad głową intruza
Poszły pióra liście a nawet ogon łobuza
Który protest rozpoczął w ton uderzając wysoki
Zmieniając miłą miejscówkę w niemiłe rynsztoki
Intruz z ciekawości zadarł do góry głowę
Nasłuchuje czy bęcwał znowu rozpocznie mowę
Zmuszając ptactwo wszelkie do słuchania.
Słonko się z tego wszystkiego nawet zatrzymało
Ciepłymi promykami krzykacza poczęstowało
Aż ten z wrażenie przycichł nieco
Może tymczasem i inni sąsiedzi się zlecą
Na przymusową poranną biesiadę
Oglądać z niechęcią imć krzykacza bufonadę
Intruz już chciał pójść dalej zrezygnowany
Domyślił się jednak że występ był udawany
Bo łobuz na siebie chciał zwrócić uwagę
Chcąc tym samym w komunie zdobyć przewagę
Nie udało się bo tyle innego działo się w lesie
Z każdej strony kolejną nowinę echo niesie
Tu trzeba piórka piskląt i gniazdko oczyścić
Potem trzeba podumać co na obiad wymyślić
Trzeba słonko i las pozdrowić
Pozwolić się dzieciom na polance pobawić
Tyle zajęć a ten łobuz wrzeszczy od rana
Czy wreszcie ktoś uciszy tego barana.
Taki piękny poranek las radością ocieka
A ten zawziął się i wciąż szczeka i szczeka.
Jakże zdziwić się każdy może że o tej porze
W leśnej krainie ptactwo jak w książęcym dworze
Wśród hałasu feerii dźwięków tak jest zorganizowane
Niczym orkiestra co nuty przetwarza na dane
Dyrygenta nie mając a gra jak żadna inna
Dając słuchaczowi koncert wielogodzinny
W czasie którego tony zmieniają się błyskawicznie
Powtarzając rytm ptasiej pieśni cyklicznie
Zasłuchany gość chciwie łowi uchem te cuda
Próbuje naśladować ptactwo myśli że się uda
Ale nie choćby się i sto lat natężał
Oryginał zawsze kopię zwycięża.
Las rozbudzony tym trelem stukotem i szumem
Ledwo panował nad zgromadzonym tłumem
Śpiewaków i grajków i gości z gniazd pobliskich
I innych leśnych zwierząt odrobinę wścibskich
Wszyscy ciekawi co wyniknie z tej ptasiej kanonady
Niepowtarzalnej dla ucha człowieka parady.
Słońce już wysoko dzień już wstał swoim zwyczajem
Żal odchodzić jakże żal żegnać się z tym leśnym rajem.
Ponadczasowy wymiar ma
Wasze gesty i spojrzenia
Te nieśmiałe uniesienia
Są jak liczne dopełnienia
To jej trwały znak.
Rozkwita wciąż w gąszczu burz
Pada ale się podnosi
Słowa potrzebne głosząc
Całemu światu donoszą
Że z miłości rezygnuje tylko tchórz.
Miłość na każdą miarę jest szyta
Ma kształt najpiękniejszego kwiatu
I mimo opadających płatków
Nikt nie spodziewa się dramatu
Bo czuwa nad nią Afrodyta.
Miłość to chwila intymna
Przemycana jakże zwinnie
Plącze się tu i tam płynnie
Wśród gestów żyje czynnie
Szarmancka i czarowna.
Niech trwa ponad wieczność
Niech będzie obecna wszędzie
Niech każdy się chwali gdy ją zdobędzie.
Niech czas wrzecionem ją przędzie
By nieskończenie trwała
Bo dla uczucia to chwała.
I wiedzcie że miłość to nie grzeczność.
PS - Wiersz dedykuję Pani d Puszka i Jej Miłości...
Odsuwam zasłony zamykam oczy
w oddali w nieznane droga kroczy
Serpentyną się wije w ciemności
oczy zamknięte nie widzą całości.
Idę cicho intuicją prowadzona
pod stopami flora przebudzona
Skręca się i zwinnie płoży
prowadzi w nieznane bezdroża.
Poruszam się obaw pełna
stawiam stopy ostrożnie i dzielnie
By nie zakłócić ciszy spokoju
by choć zachować odrobinę nastroju.
Podążam nieznaną drogą w nieznane
odpycham myśli niechciane
Głos podpowiada że to nie ta droga
ciekawe jaka czeka mnie przygoda.
Patrzę nie widząc na lasy i wzgórza
czuję jak Natura w ciszy je nurza
Czuję czerń nocnego nieba
czuję ciepło świecącego Feba.
Słyszę tę delikatną znajomą ciszę
słyszę jak ją liście pieszczotliwie kołyszą
Idę dalej w nieznane z czystej ciekawości
korzystając bezczelnie z lasu gościnności.
Idę nie idąc patrzę nie widząc
świadoma dźwięków które odchodzą
Niosę na barkach ciężar przestrzeni
wkraczając w rezerwat pięknej zieleni.
Oczy chcą spojrzeć zobaczyć te cuda
i się przekonać czy to nie ułuda
Nieznana droga i miejsce nieznane
wszystko drobiazgowo poukładane.
Nagle chłód mnie ogarnia okno zamknąć każe
nagle obok widzę znajome twarze
Którym na ustach wiatr gorący tańczy
uśmiechają się odchodzą sen się skończył.
Otwieram oczy rozsuwam zasłony
ot marzył mi się sen urojony
Nie ma już drogi wijącej w nieznane
nie ma już myśli nieuczesanych.
Gdy znów odsunę zasłony i zamknę oczy
znajdę tę drogę która wciąż w nieznane kroczy...
Ona jest dla mnie czymś więcej
niż możesz sobie zamarzyć
Jest Księżycem gdy błądzę w ciemności
Jest ciepłem gdy drżę z zimna
A Jej pocałunek przyprawia mnie o dreszcze
nawet po tysiącu lat
Jej serce przepełnia dobro
na które świat nie zasługuje
Kocham Ją
Nie jest moją dziewczyną
Jest moim wszechświatem
Jest moim wszystkim
Jest moim Niebem
Moją Ziemią
Tlenem
Wszystkim...
Kiedy byłam małą dziewczynką
bawiłam się szmacianą pacynką
Była wtedy moda na Jacka i Agatkę
ja jednak brałam do ręki kolorową szmatkę
I w kilka chwil lalka była gotowa
ot taka ręczna robótka domowa.
Jak na małą dziewczynkę
udawało mi się zrobić śliczną pacynkę
Włosy miała złote jak słoneczko
przewiązane prześliczną wstążeczką
Oczka jak niebieskie paciorki błyszczały
usteczka do każdego się uśmiechały.
Na głowie miała kapelusik zabawny
a na nim dzwoneczek niepoprawny
Dzwonił gdy nie było potrzeby
ot tak w razie żeby
Nie zgubiła się gdzieś śliczna pacynka
o wdzięcznym imieniu Martynka.
Długo była moją towarzyszką do zabawy
czas jednak nie okazał się zbyt łaskawy
To dzwoneczek się zgubił potem kapelusik
nie odnalazł się był taki malusi
Złote włosy też jakoś tak zszarzały
barw słonecznych już nie oddawały.
W końcu i sama Martynka gdzieś się zapodziała
biegałam wołałam szuflady przeglądałam
Mama mnie pocieszała po główce głaskała
nową laleczkę kupić obiecała
Ja jednak tylko Martynkę uczuciem obdarzyłam
że się odnajdzie z całego serduszka wierzyłam.
To nie jest takie proste
zbudować w miejskim parku mostek
Trzeba wszystko pomierzyć
pamiętać dokąd rzeczka bieży.
Zwarzyć należy potrzeby Natury
niech zastanowi się który
Pochyli nad planem
by ścieżki nie zostały rozjechane.
By nie ucierpiały drzewa i krzaczki
nawet te najmniejsze robaczki
Zgadzać się wszystko musi
by nadmiar niczego nie zdusił.
Do otoczenia musi mostek pasować
do Natury musi się dopasować
Na nim ławeczka by się przydała
taka zgrabna zieloniutka cała.
Przysiadło by się na niej na chwilkę
zaprezentowało zachwyconą minkę
Zachwyconą okolicznym światem
wyjątkowym tego roku latem.
Można by chłonąć ptaszkowe trele
podglądać co głośniejsze trzmiele
Wsłuchać się w delikatny szum liści
śledzić odgłos kropel wody perlisty.
Przydałby się w tym miejscu mostek
ale jego zbudowanie nie jest proste
Za dużo pracy wysiłku i tego zachodu
jeden z drugim nie widzą powodu.
Płynie więc sobie rzeczka samotnie
szkoda że pomysł okazał się ulotny
Piękne miejsce niedostępne dla oka
bo cena projektu jest za wysoka.
W Żędlynowie moi mili
Żędlyn z panią Żędlynową
Do drzwi domu przyszpilili
Wielki dzwon.
Trafili chwilą ową
Szczęście mając ogromne
I apetyty nieskromne
Zdarzeniu nadając wielki ton.
Nieskromność to ich zaleta
Cecha każdego faceta
Wielkość wyróżnia i ją
Słowem błyszczą we wsi i lśnią.
Wyróżnić pragną się z tłumu
Są żądni poklasku i szumu
U drzwi domu wieszając dzwon
Pokazują normalności won.
W ich rozumieniu ich kicz to coś
Ma kolić w oczy innych na wskroś
Ma atakować ze wszystkich stron
Ma szargać nerwy to ich plon.
Taki to zwyczaj w Żędlynowie
Każdy mieszkaniec wam o tym opowie
Że Żędlyn z panią Żędlynową
Wszystko traktują podprogowo.
Sił na nich już żadnych nie ma
I wcale nie jest to żadna ściema
Robią u siebie co chcą ci państwo
Ludzie! Przecież to jawne draństwo!
Dzwon u ich drzwi przyszpilony na amen
Nie oderwie go nawet śmiałek żaden
Patrzy i śmieje się z nich cały świat
W Żędlynowie dzwon dalej wisi
I najgorsze, że to taki stary grat.
W Szczebrzeszynie
Chrząszcz brzmi w trzcinie
że w Szczecinie czy Modlinie
Pan w wysokiej krynolinie
tęsknie gra na mandolinie.
Chrząka brzdąka struny rwie
widać nie wie czego chce
Oko pląsa rzuca skry
Z drugim gra w tajemne gry
patrzcie biedak leje łzy.
W Szczebrzeszynie
Chrząszcz brzmi jeszcze
Głosi wieści wszem złowieszcze
oto Pan w wysokiej krynolinie
wciąż zarzyna mandolinę.
Ledwie trzyma się biedaczka
Dokąd zmierza ta tułaczka
Pyta słuchacz kręcąc wąsa
Strasznie coś ta muza kąsa
nawet Pana Chrząszcza.
Słuchać tego rzępolenia
tego arcybiadolenia
Nie chce nikt bliski omdlenia
i odchodzi od muzyka
Od słuchania aż tli grdyka.
A w Szczecinie czy Modlinie
Pan w wysokiej krynolinie
dalej gra afront ten minie
Niech odchodzą pożałują
Na jego muzykę nie zasługują.
On dalej będzie męczył mandolinę
Dalej nosił krynolinę
struny rwał i w bęben walił
niech słuchają go w oddali
jak na miłość swą się żali.
Nieopodal w Szczebrzeszynie
w tej każdemu znanej gminie
Chrząszcz od dawna nie brzmi w trzcinie
o Panu w wysokiej krynolinie.
Pan zmarł z żalu po swej mandolinie.
Pękła w pół tracąc muzyki linię.