R o m a n s

 Było ich dwoje

zakochanych w sobie

bezwarunkowo

Związek swój prowadzili

nietypowo

szanując swoje fobie

rozgrywając

niezliczone życia boje

stworzyli przystań

na lata bezpieczną.

Ona uznana i On uznany

pisywali listy

żyli na odległość

kochając prywatność

i swobodę

Tak żyli

z wyboru

celebrując dystans

jaki sami sobie narzucili

bo tak chcieli.

Przez lata odurzeni

własną fascynacją

nie widząc

i nie mając wpływu

na zwykłą codzienność

drugiej osoby

Nie patrząc na Jego skarpetki

nieładnie leżące na dywanie

albo nie czuć zapachu

Jej perfum.

Było ich dwoje

Żyli razem

A jednak osobno

Tyle lat

Kochali się na odległość

ale jak szaleńczo

Gdy jedno odeszło

skończyła się bliskość

a czułość zaplątała się

gdzieś.

Zostało pożegnanie

pustka i... strata.

Pomiędzy...

 ... u s t a m i ...

wszystko może się

zdarzyć

Unikalne miłości

tchnienie

Poruszająca serce

śmiała... albo

nieśmiała obietnica

A może okruch czułości

i skromne pragnienie

kochania

I... ciche westchnienie

oczekiwania

Niecierpliwe takie

żądające

Wreszcie... d o t y k

Te niewyobrażalne

i oczekiwane

doznanie głodnego

Eksplozja uczuć

nie wypowiedzianych

nie wyśpiewanych

I... ten jeden skok

w świat wcześniej nieznany

To nasze spełnienie

jakże u l o t n e

jak całkowite

i zaborcze

To nasz kęs

wzajemności

Pomiędzy ustami

wszystko może się

zdarzyć.

Tsss...

Marzenie

 Każdy sen to inny film

I inna przygoda życia

Z każdą senną zjawą

Budzisz się o świcie

Z obawą...

Że sen w życie wejdzie

Mokrymi buciorami

Ze swymi dziwadłami

I że te elfy, smoki, strachy

Zostaną...

Żadną są niespodzianką

A karkołomną składanką

Ulepioną z bólu i cierpienia

To nie są moje marzenia

To pokuta...

Egzekucja...

Choćby odrobina wytchnienia

Straszne to senne rojenie.

Druga JA

 Zjawiła się tak nagle 

Przede mną uśmiechnięta

Druga JA

Oddałam uśmiech

Ale wydała mi się

Jakaś obca daleka 

Taka nie JA.

Przywitać się z nią

Czy ją zignorować mimo

Tej samej daty urodzenia?

Niby jesteśmy takie same

A jednak zupełnie inne

Łączy nas rodzina i to

Co przeżyłyśmy

A jednak czuję różnicę.

Pokazuje mi swój świat

Jakby mój ale nie mój

Rewanżuję się

Ale komunikacja nam nie idzie

Ta dziwna rozmowa nie klei się

Nie ma ładunku emocji

Zrywa się i 

Odchodzi.

Żegnaj moje drugie JA

Posyłam uśmiech

Bez radości ot taki zwykły

Uprzejmy.

Pozostał obraz

Zamglone wspomnienie

I rzecz na stole.

Patrzę i poznaję

To pióro naszej matki.

Moja druga JA

Zostawiła mi pióro naszej matki.

Wciąż leży tam

Gdzie je zostawiła.

Wzruszenie.

Łza.

Wspomnienie.

Czy wróci?

Nie wiem czy tego chcę.

S ł o w a

 Tak wiele słów przede mną

biegnę za nimi

chcę zagarnąć ich 

jak najwięcej

szczodrze 

nagrodzić znaczeniem

ozłocić tkliwością.

Wzbogacić tak

by każdy je chłonął

czuł ich potęgę

i miał potrzebę używania

do woli

układania w zgrabne

i piękne myśli.

Tak wiele słów za mną

już za nimi nie biegnę

nie zagarniam

zachłannie

już tego nie potrzebuję

bo wszystkie

są we mnie.

Jestem swoimi słowami

czuję ich smak

znam ciężar

i ciepło

są nieskończonością

tak

jestem swoimi słowami.

J e d y n k i

 Najpierw oblała go łzami

I obsypała pocałunkami

Potem załatwiła śmiechem

Miała z tego niezłą uciechę.

*

Żył sam w izolacji

Dużo jadł dużo czytał

Sporo też spał

Żył tak jak chciał.

*

Myślał jak opowie Dorocie

Całej obsypanej w złocie

Że uczuć żywi do niej krocie

Tak myślał taplając się w błocie.

*

Jedzie pociąg jedzie

Ludzie stłamszeni jak śledzie

Ledwo oddychają

Ot tak w podróży się mają.

*

Latarnia wieczorem świeci

Pod latarnią kupa śmieci

Ktoś je ładnie poukładał

Bo taka jest zasada.

*

Chluba Polski dąb Bartek

Tysiące dni dzielnie stał

Czas mu się nie dłużył

Stał i... służył.

*

Pąk kwiatu dla rośliny

Jest jak głowa dla ciała

Rosną... dojrzewają i... więdną

Ot historia cała.

*

Ucz się młody cierpliwie ucz

Zapomnisz a i tak będziesz wiedział

Z głowy nikt wiedzy ci nie zabierze

Z nią jest tak jak z jazdą na rowerze.

I n c y d e n t

Pewien Pan pewnej Pani

Pewnego dnia w parku

Publicznie arię zaśpiewał

Zachwycona publika brawo biła

Pan dalej śpiewał i śpiewał

Aż biedny z wysiłku omdlewał.

Łaskawa Pani wodę Panu podała

Zgrabną rączką do ust podsuwała

Z wdzięczności za dedykację

W hołdzie dla jej urody i sylwetki

Sama zmięszaną wielce była

Czasem tak mają brunetki.

Pan elegancko podziękował

Zgiął się w ukłonie przed Panią

Melonikiem machnął parę razy

Mrucząc grzecznościową frazę

I rzecz zakończył całusem w dłoń

Pani aż skryła spłonioną skroń.

Parę słów wystarczyło i uśmiech

By oboje państwo nieco wzruszeni

Udali się nieopodal do oranżerii

Na herbatę i konfiturę słodką

Gdzie mogli zabawić się rozmową

Która przebiegała jakże gładko.

Czas mijał Państwo sobą zajęci

Wyglądali razem tak pięknie

Jak z żurnala mody wyjęci

Zwracali na siebie innych uwagę

Nie zauważając wcale jaką wrzawę

Spowodowali i chwilową sławę.

Wstali z chęcią na krótki spacer

Osłonecznioną aleją róż

Pani przodem Pan za nią tuż

Podtrzymywał zręcznie za ramię

To akurat wypadało damie

Wszak tak spacerują Panowie i Panie.

Przechadzali się oboje dalej

Pani się uśmiechała słuchając

A Pan dalej śpiewał dla niej

Lecz dyskretniej co urocze było

I nikogo z obecnych już nie dziwiło

Że tak piękny obrazek jest ulotną dla widza chwilą. 

Żartobliwa ballada o poranku

Ani wieczorem, a nawet rankiem wczesnym 

Wcale Go już nie widuję,

A czas ucieka, między palcami się pruje,

Ja cierpliwie wciąż Go oczekuję.

Tymczasem do Niego interesantów sznurek

Stoi pod wielkimi domu drzwiami,

Ja za Niego od nich biorę burę,

A On za ścianą flirtuje z trzpiotkami.

Po śniadaniu dzieci do szkół odprawiam,

Interesantów rozmową zabawiam,

Radio za ścianą za głośno gra,

Moje nerwy pękają w szwach.

A On, On dalej trzpiotkami zajęty,

Muzyka rozrywa świat na strzępy,

Interesanci u progu stoją

W wołaniu męża dwoją się i troją.

To nie poranek, to jakieś igrzyska,

Ś‌wiat do mnie krzyczy na różne sposoby,

Za oknem ciemnieją chmurzyska,

A mnie kompletnie odjęło mowy.

Interesanci już sobie dawno poszli

Wzburzeni na pana Męża.

Dość tego postanawiam wzniośle

I do rąk biorę postanowień oręża.

Idę, pukam do drzwi pokoju, 

A tam cisza jak zasiał makiem,

Nikogo, ani Jego ani żadnej dziewoi,

Tylko kot na fotelu zwany Cudakiem.

Ani wieczorem, ani nawet rankiem wczesnym

Gdzie podział się Mąż a nawet dzieci?

Czy to działa moja wyobraźnia bezkresna

O Rodzinie? Niech mnie ktoś wreszcie oświeci! 

D z i e ń

W dzień wypełniony słońcem

Młode pszczoły krążą nad łąkowym kwieciem

Turysta wędruje górskim szlakiem

Dzieci bawią się na podwórku

Wróble ćwierkają na gałęziach

Gospodyni czerpie wiadrem wodę ze studni

W dzień wypełniony słońcem

Kobiety spacerują pod parasolkami

Bezdomny siedzi w swoim kartonie

Ulice tętnią gwarem ludzkim

Nieopodal zaułka stoi koń

Przechodzień obserwuje słońce

Aż po horyzont czyste niebo

Pan z Panią śmieją się do siebie

W dzień wypełniony słońcem

Zegar leniwie odmierza czas

Dopóki słońce świeci z góry

Dopóki wróbel ćwierka na rynnie

Dopóki dzieci są wesołe

Nikt nie myśli o końcu dnia

Tylko bezdomny mruczy coś pod nosem

Mruczy bo nie ma innego zajęcia

Powiada przewiązując sznurówki butów:

Dzień skończy się tak samo jak wczoraj.