DZIELĄC SIĘ JAJECZKIEM
PRZY ŚWIĄTECZNYM STOLE ZASTANÓWMY SIĘ KOCHANI
PRZEZ CHWILĘ:
CO JEST NAJWAŻNIEJSZE NA TYM ŚWIECIE?
ŻYCZĘ WAM I WASZYM RODZINOM:
MIŁOŚCI – ALE DO BLIŹNIEGO
WIARY – ALE BEZGRANICZNEJ
SERCA – OTWARTEGO I NASTROJU... DUCHEM ŚWIĄT PEŁNEGO.
WSZYSTKIEGO DOBREGO KOCHANI!
On do niej woła ona go unika
Zaklina zapewnia słowo się wymyka
Chce z nią uczucia swe wiecznie podzielać
Chce, swoją duszę w jej duszę przelać.
Słów nie potrzeba uczucia rozdrabniają
Bywa że czasem drugą stronę zniechęcają
Bywa że nim jej serce swą treścią dościgną
Wietrzeją, w pół zdania jak lawa stygną.
On woła że kocha ona smutna i gniewna
On mówi wyraża miłość melodią śpiewną
Leci jak w letargu nie widząc sposobu
By dotrzeć do niej, czuje nie uniknie grobu.
Zmęczył usta i język bez potrzeby używał
Czy na pewno chciała by u niej bywał?
Czy dobrze robił kochając dni i lata
Zapewniając, że będzie tak do końca świata?
Ona nieczuła jak zaklęta w głaz Niobe
Chce mnie poddać kolejnej probie
A on rozmawiać chciał z nią serca biciem
Otwarcie, a nie tylko wzdychać skrycie.
Chętnie złączyłby usta swe z jej ustami
O miłości zapewniał pomiędzy całowaniami
Chętnie los swój złączyłby z jej losem
Och.. jego słowa nie są czczym patosem.
Ona zwiesza głowę i w dal długo patrzy
Dla niej to niepotrzebny teatrzyk
Kocha innego tak wyznać to trudno
Bo, nie chce w jego oczach wyjść na obłudną.
A może zdoła obydwu pokochać
Serce ma pojemne zatem po co szlochać
Mówi mu co myśli ten z radości klęka
Mój Boże... skończyła się męka!
Noc ciemna deszczem zwilżona
Niebo błyska strzałami błyskawic
Dusza człowieka grzechami obciążona
Płacze, całe jego życie na nic.
Związany powrozami sumienia
Chyli czoło przed dziwem natury
Ciało nie ucieka od drżenia
Statek pęka aż lecą wióry.
W oddali świat śpiewa dźwiękami
Wciskają się w każdą szczelinę
Drewno trzeszczy swoimi jękami
Wiatr w trzewiach natury wyje.
Wtem człek unosi głowę
Oczami ratunku szuka
Deszcz topi dobytku połowę
Coś w szybę okna stuka.
Świat od burzy śpiewu oszalał
Wciągnął się w ten cały zamęt
Blady księżyc na to pozwala
I nie zważa na ludzki lament.
Wtem ucho łowi ton nieznany
Człek skupia się i się nie myli
To głos kobiety z gromem zmieszany
Śpiewa pieśń tym co jeszcze żyli.
Pieśń o miłości niesie się echem
Treścią wśród gromów uwodzi
Chór innych zanosi się śmiechem
Zlewa się z grozą powodzi.
Syrena śpiewa wiatr pod oknem wyje
Człowiek zatraca się w rytmach
Żono kochana czy ja przeżyję
Czy w domu naszym stanę drzwiach?
Syrena śpiewa a Odys się łudzi
Ostatkiem sił znosi kuszenie
Tyle się w życiu natrudził
Zagubił rodzinne korzenie.
Nie słucha ni głosu ni burzy
W rytm pieśni kipielą popłynie
W ramionach żony się znów zanurzy
Na nowo miłości odkryje świątynię.
Nie pytaj bo ci nie odpowiem
Nie teraz ani za chwilę
Może nawet jutro
Albo pojutrze.
Pójdę do parku i tam rozpowiem
Ptakom drzewom i tyle
Wynucę to zgrabną nutką
I porzucę na wietrze.
Nie pytaj bo i tak się dowiesz
Że kocham cię jak wariatka
Może nawet jak poetka
Której czasem słów brakuje.
Nie pytam a ty nie odpowiesz
Na nie zadane pytanie
Nie pytam bo wiem
Co czujesz.
Dzień taki dzisiaj piękny
Pachnie wiosną
Zaproś mnie na spacer
A tam może ci powiem.
Zobaczę twój wzrok tęskny
Poczujemy swoją bliskość
Weźmiemy się za ręce
Jak dzieci i bez pytań
Znowu wejdziemy w szczęście.
Drobna i delikatna
Jak mgiełka
Błądząc gdzieś myślami
Przekraczała horyzonty świata
Jej uśmiech tajemniczy
Był obietnicą czegoś.
Zawsze nieobecna
Ze wzrokiem utkwionym
Tam
Gdzie sięgała wyobraźnią
Słowem
Którym czarowała świat.
Piękna laleczka
Z upiętymi warkoczami
Wokół głowy
Złote kolczyki
Na szyi czerwone korale
Romska piękność.
Czarno - biała fotografia
Nie oddaje urody
Cudownym śpiewnym głosem
Recytuje swoje wiersze
Ona ponadczasowa
Żyjąca w swoim świecie.
Poetka dla której świat
Był muzyką
Do której układała słowa
Niedoceniana przez swoich
Pokochana przez poetów
Wyrosła na gwiazdę.
Gdy zabrakło nieba nad głową
Im bardziej pragnęła wolności
Z bólu serca
I z czystej tęsknoty
Tworzyła coraz lepsze wiersze
Z czasem wena wygasa.
Odeszła cygańska poetka
Ale zostawiła światu
Trwały piękny ślad po sobie
To było Jej marzenie
Marzenie samouka
Dziękuję Papuszo.
Dziękuję...
Kobiety mojego życia muszą być różnorakie
Bo muszę mieć wybór, więc takie, siakie i owakie.
Najlepiej, by na moje życzenie zmieniały się
Raz miały oczy takie, a do nich fryzury wszelakie.
Takie, by wszystko grało, a gdy kiwnę palcem
W mig mają mnie pocieszać, gdy jestem nie w humorze,
Bo przecież tak ciężko na nie w pracy orzę.
Mają mieć piękne buzie, niepowtarzalnej urody i
Piękne sylwetki, a na nich stroje zgodne z kanonem mody.
Niech mi dzieci rodzą, wszak przedłużają życie
I niech jak pierwsza lepsza będą, spełniając moje każde
Życzenia, żony, narzeczone i kochanki, które skrycie
Jedną przed drugą kocham, a one naiwne mają wierzyć.
Są słabe, nie szkodzi, uniosą jak trzeba ciężar moich wymagań,
Bo od tego są i ważne, żeby były wciąż młode
I umiały tak samo z wdziękiem trzymać i młotek
I kieliszek najlepszego wina, a jak mają słabą głowę
Też nie szkodzi, ja o wszystko zadbam, taki ze mnie drań.
Mają być mi wierne i moje, jak długo mi się to podoba
Wszak każda kobieta, to prawdziwego mężczyzny ozdoba.
Na dobre i na złe, zmęczone czy nie, po to je brałem.
Już idziesz?
Nie uciekaj!
Zostańńń...
... ja tylko żartowałem...
Uformowała Ją wojna
w którą została uwikłana
w to doświadczenie strojna
odkrywając paradoks życia
pisała historie rymami składane.
Ucząc się świata na nowo
wiedzę jak łup potraktowała
próbowała gotować recepty zdrowe
z wątków cierpienia i pragnienia
z bólem swój ból wyrażała.
Jej twórczość dojrzałością uderza
intelekt kopie życia kruszył
niepokój w jednym kierunku zmierzał
z humorem zapewniając dystans
i budując z nich pewną arkę przymierza.
Myślicielką była nad ludzką naturą
demaskatorką grozy i bezsensu
całe zło instynktownie pod skórą
czuła przykrywając je chmurą
mądrych wartości żartu.
Poezja w prozie czy wiersz felieton
stały się Jej w filozofii dyskursem
te wersy nie każdy mógł ogarnąć beton
musiał pomyśleć by potem z trudem
odgadnąć co autorka miała na myśli.
Trzeba namysłu by Jej rymy zrozumieć
ograniczenia swe szlifować by przeżyć
by słów każde rymy mogły słodko szumieć
i odgłosy wszechświata móc zmierzyć
tak by wszystko i całość nie okazały się przypadkiem.
Wyobraźnia Jej jest warunkowa
lecz boleśnie łączy się z prawdziwą wizją
rzeczywistości przed którą się chowa
byt mierzący się z życiem
uprzedzony że cud życia nie jest hipokryzją.
Poetka to Wielka Dama wśród poetów
błahość i ważność traktująca na równi
z uwagą mimo że sporo tam sekretów
że mało czasu na ogarnięcie mamy
głębokiej życia studni.
Wiosna? Gdy patrzysz, masz wrażenie, że to cud jaki
Który zwiastują pączki drzew, kwiatów i radosne ptaki.
Bocian upatrzył sobie za nowy dom wierzchołek sosny
I skrzydłami daje znak światu rychłe przyjście wiosny.
Inne dzikie ptactwo dumnie unosi się ponad lasem
Obwieszcza swój powrót po zimie ogromnym hałasem.
W znanym nam parku jak na wiosny urodę przystało
Onego tygodnia dwoje nieznajomych się spotkało
Przypadkiem, spacerując, delektując się porą roku
Spotkali się i nie mogli od siebie oderwać wzroku.
On i Ona w jednej chwili poczuli w sercach to samo,
Miłość, z dawna przez Naturę człowiekowi przyznawaną.
Stali tak bez ruchu, nad nimi niebo błękitem obciągnięte
Czyste jak morze, lecz tu i ówdzie chmurkami wygięte.
Tu wiatr poruszał listkami, tam nieśmiało ptaszek zaśpiewał
Oni stali zaczarowani, a nad Nimi afekt w jedno się zlewał.
Ona sytuacją zdumiona coraz bardziej się rumieni,
On tam pod drzewem, wygląda jakby był igraszką cieni.
Nieśmiałość górę jednak nad dobrym chowaniem wzięła
Poszli w swoją stronę, nawet Natura za Nimi się nie ujęła.
Minęło dni kilka, wiosna z domów każdego wyganiała
Niebo, słońce, pachnące powietrze, aura jakże wspaniała.
Park czekał, a w nim śliczne ławeczki i miejsca urocze
Tu rodzina się przechadza, tam zakochana panna chichocze.
Wtem, gdy wysoko stojące słońce samo południe obwieściło
I sunąc po niebie na chwilkę za białą chmurką się skryło
Ona w końcu alejki w całej swej krasie światu się pokazała
Krocząc dumnie, piękna i powabna, tajemnicza i jakże śmiała.
Swą postacią kusi wzrok niejednego patrzącego, zjawiskiem
Jest w parku, na tle kwiatów mieni się niezwykłym blaskiem,
Wręcz wrodzonym, którego samo słońce gorąco jej zazdrości,
Ustępuje pola kobiecej urodzie, złotą poświatą dodając wartości.
Panna szła alejką, wśród róż, jak one prosta, piękna i dostojna
Pokazując światu, jak wobec Niej sama Natura jest hojna.
Wodziła wzrokiem leniwie, jakby się czegoś spodziewała,
Jakby nadzieję miała, na samą myśl wewnętrznie drżała cała.
I stało się, z końca alejki wśród krzewów ruch nieśmiały dostrzegła
To On, idzie ku Niej, kilka kroków, uśmiechem ku Niemu wybiegła.
Wzrokiem się jeszcze spotkali, ich twarze wymalowało wzruszenie
Tak byli Oboje spięci, jakby mieli oddać ostatnie życia tchnienie.
Stanęli w pół kroku w siebie zapatrzeni, zapomnieli o całym świecie
Czas stanął, byli On i Ona, co się dalej stało, czy odgadniecie?
Mijały dni i tygodnie, piękna wiosna w piękne lato się przemieniła
Między naszymi znajomymi miłość w ich sercach na stałe zagościła.
Niezwykła, trudno taką opisać, brakuje słów odpowiednio niezwykłych
By w niezwykły sposób uwiecznić najpiękniejsze uczucie, jedno z tych
Które nie tylko nie daje zapomnieć, ale na zawsze to coś w nich utrwala
I z każdym nowym przypływem umacnia, niczym morska fala.
Widać było, że tych dwoje młodych, coś nie z tej ziemi łączy,
Że wraz z zachodem słońca, sprawa między nimi się nie skończy.
Na kolejnym spotkaniu ujął Jej dłoń i mocno do ust przycisnął
Usłużył ramieniem i poprowadził ku ławeczce stojącej blisko.
Usiedli, ona jeszcze trochę się waha, lecz śle uśmiech grzecznie
Jakby przyzwolenie, z każdą chwilą czując się przy Nim bezpiecznie.
O czym ze sobą mówili, patrząc na Nich, łatwo zgadnąć było
Rzeczy to były ważne, zajmujące, słońce za horyzont się już kryło
A Oni dalej prowadzili rozmowę, nieświadomi upływającego czasu,
Szczęśliwi z tak nagle przytrafiającego się Im ambarasu.
Bez skrępowania żadnego poznawali swe najskrytsze tajemnice
I bez skrępowania składali sobie wzajem słodkie obietnice.
Wieczór, chłód powiewem wiatru wyprosił z parku tłum gwarny
Zostali sami, w wieczornej księżyca poświacie stanowili tło barwne.
Wstali, Ona wzniosła głowę i popatrzyła mu w oczy nieśmiało,
On wykonał ruch delikatny, zgadniecie co potem się działo?
Wyszli z parku, przytuleni, zakochani, nieobecni dla świata
To się śmiejąc, to szepcząc do ucha, jak to los dziwnie splata
Ludzkie ścieżki. Coś o tym wiem i powiem wam szczerze
Że miłość tych dwojga rozkwitnie jak kwiat, ja w to wierzę.
Od początku bowiem, coś mi w głowie radośnie szeptało,
Że z tym Dwojgiem Pięknych Istot stało się tak, jak się stać miało.
Miłość nie jest tylko zwykłym przypadkiem, na to nie trzeba dowodu
Wystarczy wyjść na spacer do parku, czy do innego pięknego ogrodu.
Jeżeli masz spotkać miłość, to ją prędzej czy później spotkasz,
Nieważne miejsce i czas, pytanie, czy temu wyzwaniu sprostasz?
Post Scriptum:
Wieczór był piękny, ciepły, niebo po gwiazdorsku ustrojone
Świeciło z góry na Młodą Parę jakby srebrem było zbrojone.
Tłum gości zaproszonych gromadził się w pięknej sali
Gdzie rodzice młodych z uśmiechem i kielichem wina ich witali.
Pan Młody ze swego szczęścia publicznie się cieszył
I ku swej wybrance ochoczo i widocznym uczuciem w oczach spieszył.
Ona oddawała mu to samo z nie skrywaną radością
Pewna, że na wieki zostanie jedyną Jego namiętnością.
Za pomyślność Ich planów wypiłam niejeden kieliszek szampana,
Życząc, by droga Ich życia szczęściem i miłością była wysadzana.
W parku, opartego o drzewo jego zobaczyłam
Aż westchnęłam, nie wiem na co liczyłam.
Takie nagłe lecz miłe to było widowisko
Drzewo, w jego cieniu on, czy to uroczysko?
Udawałam, że nie widzę, jak tam stoi i duma
Ciekawam była jaka jego myśli suma
Na mnie kieruje uwagę, niech by się choć skłonił
Dał znak że widzi, lecz nie, on myślami gonił
Gdzieś tam, a jam nie władna ich przy sobie zatrzymać
Została mi jeno zabawa, jego imię odgadywać.
W pewnej chwili zdało mi się, jego wzrok ognisty
Padł na mnie, taki przytomny, taki rzeczywisty.
I co to, prąd jakby przeszył me ciało tysiącem sztyletów
Poczułam nagle muzykę, jakby grało tysiąc fletów.
Była mi przeznaczona, leciała ku mnie, jak do zwierciadła
Przeszyła serce i u mych stóp delikatnie upadła.
Świat zapłonął, a on zmrużył oczy, ręką je przysłonił
I wydawało mi się, że patrząc na mnie lekko się ukłonił.
Co robić, to nieznajomy, lecz serce bije szybko i boleśnie
Z jego powodu czuję się i lekko i jakbym była we śnie.
Czy to prawdziwe, czy nierealne swą niezwykłością widzenie?
On tam, ja tu, między nami tyle słów, a łączy nas jeno milczenie.
Podejdź do mnie, miej odwagę złożyć wyznanie choć z bliska
Nie jestem księżniczką z niedostępnego zamczyska.
Nie wypada już czekać, widać nieznajomy nieśmiały
I nie potrafi odważnie stawiać czoła romantycznej kabały?
Może mi się zdaje, może pierwej wskazana rozmowa
W której sprawa wyjaśniłaby się co do słowa?
Szkoda, słonko skrywa pospiesznie swe złocone lico
Przyjdę tu jutro, może oczy jego sylwetkę znowu uchwycą?
Wiem, jest mą wyśnioną bajką, jest tym jednym jedynym
Marzę, by się nie skończyła, wraz z zejściem słonecznej kurtyny.
Lecz słońce nie sługa, kresów nieba już dochodziło
Trzeba wracać, coraz bardziej w oczy czerwienią raziło.
Och... nieznajomy, myślę o tobie jak o moim kochanku
Skradłeś mi serce, tyś Romeo, ja Julia stojąca na ganku.
Z parku miła nieznajoma wyszła ze zwieszoną głową
Jej myśli wciąż wokół nieznajomego kłębią się i toną
W domysłach, może to spotkanie to czary, pytań tyle
W głowie, może zostać powinna, dać mu szansę przez kolejną chwilę?
Wróci do parku jutro, wszak to sobie sama obiecała
I sobie i jemu do bliższego poznania, dać okazję chciała.
c.d.n.